ภูมิปัญญาท้องถิ่นของจังหวัดศรีสะเกษ ภูมิปัญญา      ภูมิปัญญา  หมายถึง ความรู้ ความสามารถ ทักษะ ความเชื่อ และศักยภาพในการแก้ปัญหาของมนุษย์ที่สืบทอดกันมาจากอดีตถึงปัจจุบัน อย่างไม่ขาดสาย และเชื่อมโยงกัน ทั้งระบบทุกสาขา ดังนั้น ภูมิปัญญาจึงเป็นทุนชีวิตหรือทรัพย์สินทางปัญญาของสังคมไทยที่มีความจำเป็น ต่อการดำรงชีวิต ควรศึกษาและพัฒนาให้เอื้อต่อการพัฒนาประเทศ ภูมิปัญญาท้องถิ่นหรือภูมิปัญญาชาวบ้าน      ภูมิปัญญาท้องถิ่นหรือภูมิปัญญาชาวบ้าน  หมายถึง ทุกสิ่งทุกอย่างที่ชาวบ้านคิดขึ้นได้เอง และนำมาใช้ในการแก้ปัญหา เป็นเทคนิควิธี  เป็นองค์ความรู้ของชาวบ้านทั้งทางกว้าง และทางลึกที่ชาวบ้านคิดเอง ทำเอง โดยอาศัยศักยภาพที่มีอยู่  แก้ปัญหาการดำเนินชีวิตในท้องถิ่น ได้อย่างเหมาะสมกับยุคสมัย อาจแบ่งเป็น ๒ลักษณะ คือ ภูมิปัญญาที่เป็น นามธรรมและเป็นรูปธรรม มีความสัมพันธ์ บูรณาการ และเชื่อมโยง กันไปหมด ไม่แยกออกเป็นวิชา และเป็นความรู้ ที่มีคุณธรรม ซึ่งคนไทยทุกคนมีหน้าที่พิทักษ์ ปกป้อง สืบสานศิลปวัฒนธรรมของชาติและ ภูมิปัญญาท้องถิ่น ความสัมพันธ์ของภูมิปัญญาระดับต่าง ๆ      ภูมิปัญญาท้องถิ่นแบ่งได้หลายประเภท ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์และหลักเกณฑ์ที่หน่วยงาน องค์กร และนักวิชาการแต่ละท่านกำหนด เช่น กรมวิชาการ ได้แบ่งภูมิปัญญาท้องถิ่นไว้ 4 ประเภท ดังนี้ ๑. คติ ความคิด ความเชื่อ หลักการ ที่เป็นพื้นฐานขององค์ความรู้ที่เกิดจากการสั่งสมถ่ายทอดกันมา ๒. ศิลปะ วัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมประเพณีที่เป็นแบบแผนการดำเนินชีวิตที่ปฏิบัติสืบทอดกันมา ๓. การประกอบอาชีพในท้องถิ่นที่ยึดหลักการพึ่งตนเอง และได้รับการพัฒนาให้เหมาะสมกับกาลสมัย ๔. แนวคิด หลักปฏิบัติ และเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ชาวบ้านมาดัดแปลงใช้ในชุมชนอย่างเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมและความเป็นอยู่ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ ได้กำหนดสาขาภูมิปัญญาไทยไว้ ๙ ด้าน ดังนี้ ๑. ด้านเกษตรกรรม ๒. ด้านอุตสาหกรรมและหัตถกรรม ๓. ด้านการแพทย์แผนไทย ๔. ด้านการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ๕. ด้านกองทุนและธุรกิจชุมชน ๖. ด้านศิลปกรรม ๗. ด้านภาษาและวรรณกรรม ๘. ด้านปรัชญา ศาสนาและประเพณี ๙. ด้านโภชนาการ