กลองมโหระทึก
ได้พบกลองมโหระทึกใบแรกเมื่อ
พ.ศ. ๒๔๘๑ ที่ริมฝั่งแม่น้ำโขง อำเภอดอนตาล เนื่องจากตลิ่งแม่น้ำโขงถูกน้ำเซาะพัง
ผู้พบคือ นายเหล็ก ปริปุณณะ (ผู้ใหญ่บ้าน) หน้ากลองกว้าง ๘.๖ เซนติเมตร สูง ๖๑
เซนติเมตร ฐานกว้าง ๙๐ เซนติเมตร เป็นกลองสำริด (ทองแดงผสมตะกั่วและดีบุก) เป็นกลองมโหระทึกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
ซึ่งกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณวัตถุแล้ว และขณะนี้เก็บรักษาไว้ที่วัดมัชฌิมาวาส
ตำบลดอนตาล อำเภอดอนตาล
กลองมโหระทึกใบที่สองของจังหวัดมุกดาหารพบเมื่อวันที่
๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๓๒ โดยนายกงใจ อาจวิชัย (นายไปรษณีย์โทรเลข) ขุดดินเพื่อที่จะทำรั้วที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข
อำเภอคำชะอี
จังหวัดมุกดาหาร พบกลองมโหระทึกสำริดหน้ากลองกว้าง ๗๙ เซนติเมตร สูง ๗๐ เซนติเมตร
ขณะนี้เก็บรักษาไว้ที่สถานีตำรวจอำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร
